Sumatras zijn bijzonder alerte en beweeglijke hoenders. Bij gevaar kunnen ze loodrecht omhoog vliegen. De eieren zijn wit of licht van kleur.De hennen zijn redelijk goede legsters en kunnen soms vaker broeds worden in een seizoen, waarna ze als kloek bijzonder fel zijn in de verdediging. Een van mijn eigen kloeken heeft in de vlucht een duikeling gemaakt om een van haar kuikens uit de snavel van een ekster te redden en met succes. Alles wat voorbij komt vliegen wordt met behoorlijke pit aangevallen, zelfs de hond moest vacht afstaan.

Omdat Sumatras relatief dicht bij oerhoenders staan kunnen ze door te kleine behuizing nerveus van karakter worden en daardoor zelfs minder bevruchten. Door hoge roestplaatsen aan te leggen (hoge zitstokken) bevorderd men de training-ontwikkeling van de vleugelspieren en overige bespiering. Jonge dieren kun je het best veel aan mensenbemoeienis laten wennen omdat ze anders erg nerveus worden en koste wat kost uit handen proberen te blijven. Dieren die veel in handen zijn geweest kunnen relatief tam worden. Ondanks het vechthoenderbloed zijn Sumatras relatief tolerant ten opzichte van andere dieren, ook de hanen onder elkaar. Jonge haantjes willen nog wel eens vechten tot bloedens toe en in sommige gevallen kunnen hennen daar in meedoen. Nadat beslist is wie hoger staat in de pikorde blijven verdere gevechten meestal uit, op een enkel schijngevecht na.